#5 , 29 nov 2011 20:56
Begrijp me niet verkeerd, zelfs na meer dan dertig jaar katapulteert vooral "de breuklijn" me ogenblikkelijk en onverbiddelijk terug in mijn eigen jeugdervaring. (tot wenens toe.) Maar ik blijf met één fundamentele vraag zitten waar niemand een antwoord op kan geven:
Welk is de meetbare waarde voor kinderen van ouders die niet verder samen kunnen en/of willen leven en dit toch doen "omwille van de kinderen"? Welke rolmodellen, gezinswaarden, familiale warmte draagt men als volwassene over op die kinderenals men hen, albeit onbewust, telkens opnieuw en opnieuw weer met het feit confronteert dat papa en mama enkel samenblijven en constant in onmin leven voor hun "goed"?
Wat met gezinnen, zoals in mijn eigen ervaring, waar één van de ouders die titel "ouder" in feite niet verdient (denk aan de vrij erop los neukende zuipende abusief geweldadige "ouder", een niet zo onbeduidend kleine groep als men soms wil laten uitschijnen)?
Tenzij je dat als kind hebt ervaren kan je je niet voorstellen wat een verlossing een scheiding kan zijn, hoe ongelofelijk bevrijdend het kan zijn te "grokken" (in het diepste van je ziel, jezelf, te beseffen) dat je niet meer wakker hoeft te blijven om te horen aan het openen en sluiten van de voordeur of je die nacht best in of onder je bed slaapt, om niet nog maar eens de ene ouder de andere de trap te horen, of godbetert, te zien, af te schoppen, om je twee jaar jongere zusje, die nog te klein is om ook maar te beseffen wat er gebeurt (je kan het zelf maar nauwelijks bevatten) eindeloos te moeten troosten, samen met haar letterlijk en figuurlijk weg te vluchten in fantasiewerelden.
Dàt is waarom ik die vraag stel. Alle begrip en respect voor ouders die vechten voor hun kinderen maar bij een scheiding zijn er geen winnaars en zullen de kinderen altijd, altijd de grootste verliezers van allemaal zijn. Maar dat verhaal gaat ook op voor die gezinnen die enkel voor hun kinderen samenblijven. Verkeren jullie echt in de illusie dat kinderen fundamenteel niet voelen dat hun papa en mama niet zijn zoals die andere ouders van hun vriendjes en vriendinnen?
Weet je wat nuttig zou zijn? Een wetgeving op echtscheiding die een aantal basisgedragspunten, basisrechten en vereisten vastlegt, die de partij die deze rechten met de voeten treedt of na onafhankelijke arbitrage wordt aangeduid als de storende factor in de vechtscheiding onaanvechtbare sancties oplegt.
Worden kinderen door beide ouders als pasmunt in een scheiding gebruikt? Plaatsing bij pleegouders herzienbaar na 24 maanden. (zij zijn al slachtoffer voor de rest van hun leven, dat geeft hen op zijn minst nog een kans op stabiliteit, op ervaren wat een gezinsleven echt wil zeggen)
Dat is wat ontbreekt in dit wetstelsel, bescherming van de enige onschuldigen in het gehele proces, de enige echte slachtoffers. Als volwassenen in eer en geweten niet over hun eigen ego heen het belang van hun kind kunnen vooropstellen dient hen simpelweg dat voorrecht ontnomen te worden.
Deze films, hoe juist ze ook mogen wezen, zullen in 99% van de gevallen enkel misbruikt worden door beide partijen en het zullen enkel de kinderen, die erin worden afgebeeld en de hoofdrol spelen, zijn die er weer het slachtoffer van worden.
Voeg aan je post een aantal filmpjes toe van alcohol verslaafde ouders, een vreemdgaande partner, de geweldena(a)r(es), de bevoorrechte goedverdiener die een scheiding een decennium rekt om de andere partij te kloten, met andere woorden benader echtscheiding uit AL zijn facetten in die post en ik maak hem plakkend, prioritair, daarop geef ik je mijn woord.
Nu, nu verdwijnt hij, als een zoveelste bijna poging, na enige dagen uit beeld tussen de zovele honderden andere posts.